(පොල්පිතිගම ජයවර්ධන එම්. සෙනෙවිරත්න)
හේනේ කුඹුරේ ගොවිතැන් වැඩකර සෑම දිනකම සවස්යාමයේ පොඩි අඩියක් ගසා වැනි වැනී නිවෙසට එන මොහු බිරියට ද පොඩි තර්ජනයක් දමා වීරයෙක් වීමට අමතක කළේ නැත.


ඔහු ජීවත්වනුයේ වල්අලි ගහනව ජීවත්වන ප‍්‍රදේශයකි. එම ප‍්‍රදේශවාසීහු වල්අලින් තමන් ඇති කරන මීහරක් ගානට දකින්නෝය. ඒ නිසාම වල්අලින්ට ඔවුන් දක්වන්නේ පොඩි බයක් පමණි. 


ඉකුත්දා රාති‍්‍රයේ මොහු නිවසට පැමිණියේ හොඳටම බීමතින්ය. බිරියට හා දරුවාට පහරදීමට ද ඔහු එදිනත් අමතක කළේ නැත. 


මොහුගේ නිවස පොල් අතු වැසූ එකකි. ඒ අසළ අඩි පාරකි. මිදුලද අඩිපාර දක්වාම දිවෙයි. නිරන්තරයෙන් රාති‍්‍ර කාලයේදී අලි ගමන් කරන ප‍්‍රදේශයකි. එදින ඔහු දැඩි උෂ්ණය නිසාම මිදුලේ නිදාගෙන තිබේ. අධික ලෙස බීමත්ව සිටි ඔහු තද නින්දකට වැටිණි. 


මහ රෑ එක්වරම අසල තිබූ මඩ සහිත කුඹුරකට වැටෙන විට ඔහුට ඇහැරුණි. දනි පනි ගා නැගිටින විට ඔහු වල්අලියකු දැක නිශ්ශබ්දව සිටියදී තමාගේ අතක් කැඞී තිබුණු බව ඔහුට දැනුණි. සිදුවී ඇත්තේ වල්අලියා ඇවිත් මළ මිනියක් වැනිව තිබූ මිනිස් සිරුර හොඬවැලෙන් අල්ලා අඩි 30ක් පමණ ඈතට විසිකිරීමකි. වල්අලියා ඔහු ඔසවා ගන්නා බව ඔහුට දැනී නැත. ඔහුට ඇහැරී ඇත්තේ මඩවලට වැටෙන විටදීය. මළ මිනිසෙක් යැයි සිතා වල්අලියා මොහු විසිකර තිබේ. (මළ මිනිසුන්ට වල් අලි පහර නොදෙන බව ප‍්‍රදේශවාසීහු කියති) එසේ නොවන්නට ඔහුට අත්වන්නේ නියත වශයෙන්ම මරණයයි. පසු දින උදේ අසල්වැසියන් පැමිණ සිනාසෙමින් පැවැසුවේ බීල හිටියත් මැරිල වගේ හිටි නිසා පණ බේරුණු බවයි.